Rozważania dla pielgrzymów duchowych dzień IV

Miłosierdzie Boże i działalność duszpasterska  (św. Faustyna Kowalska, działania Stowarzyszeń Kościelnych, Akcja Katolicka)

Powstała 10 grudnia 1920 r. diecezja łódzka, a zwłaszcza tzw. łódzki okręg przemysłowy były specyficznym obszarem duszpasterskim i potrzebował innych form duszpasterstwa.Najpierw należało rozwinąć sieć parafialną, co czynił pierwszy ordynariusz łódzki bp Wincenty Tymieniecki. W parafiach najważniejsza formą duszpasterstwa było sprawowanie sakramentów. Udzielano ich w oparciu o zatwierdzone przez Kościół księgi liturgiczne.

Życie sakramentalne prowadzi do odkrywania Bożego Miłosierdzia. Św. Jan Paweł II pisał o nim ”w swoim właściwym i pełnym kształcie objawia się jako dowartościowanie, jako podnoszenie w górę, jako wydobywanie dobra spod wszelkich nawarstwień zła, które jest w świecie i w człowieku” (DM). To miłosierdzie stanowi podstawową treść orędzia mesjańskiego Chrystusa oraz siłę konstytutywną Jego posłannictwa. Początki odkrywania tej Tajemnicy przez św. Faustynę Kowalską miały miejsce w Łodzi. To w tym mieście, w łódzkiej katedrze usłyszała pierwszy raz Chrystusa, który powiedział jej, by udała się do Warszawy, by wstąpić do klasztoru.

Troska biskupów łódzkich o życie sakramentalne znalazła swoje miejsce w listach i zarządzeniach pasterskich. Bp. W. Tymieniecki wskazywał, że najważniejszym okresem oddziaływania duszpasterskiego w parafii powinien być czas Wielkiego Postu. Pasterz promował rekolekcje wielkopostne oraz misje w parafiach. Wskazywał, że ich właściwe przeżycie przez parafian będzie ożywiało ich wiarę, a ponadto atmosfera pokuty sprzyjać będzie odbudowywaniu relacji z Chrystusem, a poprzez to relacji rodzinnych. Ponadto w tym okresie czasu sprawowane są nabożeństwa Droga Krzyżowa, Gorzkie Żale, które przypominają o cierpieniu Chrystusa i ukazują jego Miłosierdzie.

Podstawa życia chrześcijańskiego winna skupiać się wokół świętowania niedzieli. Ważne w życiu parafialnym były także nabożeństwach maryjne i pielęgnowanie uroczystości Maryjnych. Nabożeństwa te były jednocześnie elementem zawierzenia diecezji w trudnych sprawach np. w 1932 r. nabożeństwa majowe były ofiarowane w intencji odwrócenia klęski kryzysu gospodarczego. Wyjaśniał biskup w liście pasterskim, że jedynym źródłem otuchy i pokrzepienia dla ludu Bożego jest osoba Matki Bożej, pod której matczyną opiekę należy się uciekać. Wyrazem tej troski duszpasterskiej o rozwój Maryjności było także promowanie w parafiach Sodalicji Mariańskiej, poprzez którą sposób szczególny oddawano cześć Maryi.

Oprócz tych tradycyjnych formy duszpasterskich w parafiach sposób szczególną troską otacza no 3 grupy: dzieci i młodzież i inteligencji. Elementem formacyjnym dla dzieci była Krucjata Eucharystyczna, dla młodzieży Sodalicja Marjańska młodzieży męskiej i żeńskiej, dla młodzieży pozaszkolnej Związek Młodzieży Polskiej, a dla inteligencji organizowano Towarzystwo Kultury Katolickiej, której zadaniem było kształtowanie światopoglądu i pielęgnowanieżycia katolickiego. Oprócz tego przy parafiach działały różnego rodzaju organizacje pobożnościowe, stowarzyszenia i bractwa kościelne. Były to m.in. Apostolstwo Modlitwy, Bractwo różańcowe, Bractwo Szkaplerzne, III zakon świętego Franciszka. Stowarzyszenie Katolickich Mężów, Stowarzyszenie Katolicki Kobiet. W parafiach działali także ministranci, chóry  i asysta.

Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Rozważania dla pielgrzymów duchowych dzień III

Biskup Wincenty Tymieniecki (1871 – 1934) i powstanie Diecezji Łódzkiej.

Urodził się 3 kwietnia 1871 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Po ukończeniu szkół średnich wstąpił do Seminarium Duchownego w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk arcybiskupa Wincentego Chościak-Popiela w dniu 6 stycznia 1895 r.. Pierwszą placówką duszpasterską ks. Wincentego Tymienieckiego była parafia św. Jakuba w Skierniewicach , następną parafia p.w. Podwyższenia św. Krzyża w Łodzi, skąd ostał przeniesiony do parafii Narodzenia NMP w Warszawie. W 1898 r. został kapelanem i sekretarzem arcybiskupa warszawskiego Wincentego Chościak-Popiela.

W latach 1902-1909 pełnił funkcję proboszcza parafii Słomczyn koło Konstancina. Wybudował kościół w Jeziornej. Dnia 28 listopada 1902 r. otrzymał godność prałata papieża Piusa X. W 1909 r. został proboszczem parafii św. Ducha w Łowiczu, a pod koniec tegoż roku został proboszczem nowo erygowanej parafii przy budującym się kościele św. Stanisława Kostki w Łodzi, którego budowę dokończył.

W czasie I wojny światowej założył Komitet Niesienia Pomocy Biednym, w którym działali duchowni różnych wyznań i Towarzystwo Schronisk św. Stanisława, które prowadziło działalność charytatywną prowadząc m.in. ochronki dla dzieci. Jako delegat arcybiskupa warszawskiego prowadził Katolicki Związek Polek i pełnił funkcję prezesa Polskiej Macierzy Szkolnej.

Po erygowaniu przez papieża Benedykt XV w dniu 10 grudnia 1920 r. diecezji łódzkiej. Papież w dniu 11 kwietnia 1921 r. mianował prałata W. Tymienieckiego pierwszym Biskupem Łódzkim. Święcenia biskupie przyjął 29 czerwca 1921 r. w katedrze łódzkiej. Jego konsekratorem był arcybiskup warszawski Aleksander Kakowski, a współkonsekratorami biskupi Stanisław Zdzitowiecki i Henryk Przeździecki). Biskup Tymieniecki rozpoczął organizacje nowej diecezji. Powołał do życia najważniejsze instytucje diecezjalne: Kurię Biskupią, Seminarium Diecezjalne i Kapitułę Katedralną Łódzką. W 1924 r. założył tygodnik religijno-społeczny pt. „Słowo Katolickie”. W roku następnym w celu pogłębienia wiedzy religijnej wśród inteligencji utworzył Towarzystwo Kultury Katolickiej. Kontynuował działalność charytatywną wśród diecezjan. Powołał w 1926 r. Biskupi Komitet Kolonii Letnich, a w 1931 r. Diecezjalny Komitet Pomocy Najbiedniejszym „Doraźny Posiłek”. Zainicjował budowę domów jednorodzinnych w osiedlu dla robotników na łódzkim Karolewie. To tylko niektóre z inicjatyw społecznych biskupa Wincentego.

Dbał także o rozwój życia duchowego w diecezji. Zachęcał do działalności bractw, Stowarzyszeń i Akcji Katolickiej, w których następowało pogłębienie życia religijnego. W tym celu też zorganizował trzy kongresy eucharystyczne: ogólnodiecezjalny w Łodzi w 1928 r., pod hasłem - odnowienie ducha religijnego przez kult Eucharystii, a następnie w Piotrkowie Trybunalskim w 1931 r. i w Łasku w 1933 r.

Został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta; był też członkiem Kapituły Orderu Polski Odrodzonej.

Zmarł 10 sierpnia 1934 r. przeżywszy 63 lata życia, 39 lat w kapłaństwie i 13 lat w biskupstwie. Doczesne szczątki biskupa Tymienieckiego spoczywają w bazylice archikatedralnej w krypcie biskupów łódzkich.

 

Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Rozważania dla pielgrzymów duchowych dzień II

Męczennicy Kościoła Łódzkiego – Martyrologium II Wojny światowej.

Działania duszpasterskie Kościoła Łódzkiego zostały brutalnie przerwane napaścią Niemiec hitlerowskich na Polskę. Łódź i większość diecezji znalazła się terytorialnie w Warthegau czyli kraju Warty, a były to tereny były włączone do III Rzeszy. Ówczesny Biskup Władysław Jasiński wydał zarządzenie aby każdy ksiądz pozostawał we własnej parafii, aby pracował  i opiekował się tymi którzy zostali mu powierzeni pieczy duszpasterskiej. Także biskup był w Łodzi do czasu internowania w 1941 r. Księża zostawali, pracowali dla dobra swoich wiernych, aż masowych aresztowań. Ich akcja przeprowadzona była między 5 – 7 październikiem 1941 r. Według jej założeń miał pozostać jeden czynny kościele na powiat. Pozostałe kościoły były zamknięte i zamienione na inne cele np. magazyny. W łódzkiej katedrze produkowano pieczarki. Księża jako ci, którzy byli naturalnymi wrogami III Rzeszy byli więźniami w obozach koncentracyjnych. Łódzcy księża po aresztowaniu,najpierw uwięzieni byli w obozie przejściowym Konstantynowi Łódzkim, a potem wywiezieni do Dachau. Każdy z nich mógł być zwolniony, ale musiał zgodzić się na 2 warunki: wyrzec się kapłaństwa i podpisać lojalność względem okupanta. Nikt z nich na te warunki się zgodził. Byli świadomi i odpowiedzialni tego kim są. Mieli poczucie własnej godności. Nie godzili się na jej pozbawienie.

​Warto przytoczyć świadectwa o których pisał w książce ks. Ludwik Bujacz, który na bieżąco po wyzwoleniu z Dachau wydał książkę, w której opisał bestialstwo obozu w Dachau. Oddajmy mu głos „Niemcy używali więźniów, jako  materiału doświadczalnego, do wypróbowania różnych gazów bojowych i wynalezienia nowych sposobów leczenia, znanych już chorób. Słynną stała się doświadczalnia malarii, flegmony i sprawności lotniczych. Malarię zaszczepiono setkom osób, w tym bardzo wielu księżom polskim”. Pisał o księżach ”Tysiąc dwustu kapłanów polskich w Dachau było pozbawione wszelkich praw kapłańskich. Nie wolno im było odprawiać Mszy św., odmawiać brewiarza, słowem modlić się i mieć przy sobie jakiekolwiek przedmioty kultu religijnego. Surowo zakazywano niesienia pomocy duchowej umierającym co chwila więźniom. Ze wszystkich stron obozu wiał silny prąd bezbożnictwa i nienawiści. Niemieccy oprawcy walczyli otwarcie z Bogiem i wyższymi prawami człowieka”. Przekazał także informacje o współbraciach, opisywał ich postawy i cechy charakterystyczne przytoczę jeden z nich: „Ks. Chomiczewski Stanisław ukończył  kurs murarski i ciężko pracował przy budowie krematorium,  potem tynkował baraki ss-mańskie, wreszcie był siłą pomocniczą przy budowie transformatora. Był to kapłan bardzo usłużny. Starszych i osłabionych księży wyręczał w przynoszeniu jedzenia i odnoszeniu próżnych kotłów do kuchni obozowej, a nadto wyświadczał wiele przysług kolegom w izbie i przy pracy. Izbowy skatował go kilka razy. Odpowiedzą jego na tortury niemieckie było milczenie i pogoda ducha. Mawiał zwykle „Bóg potrzebuje więcej ofiary, musimy ją składać, by prędzej przyszło wyzwolenie okrutnie prześladowanego narodu polskiego”. Umarł w październiku 1942 r. z ogólnego wyczerpania w szpitaliku obozowym.

Część księży przeżyła ten obóz i wróciła by pracować po wojnie już w innej ojczyźnie komunistycznej która podobnie jak i nazizm hitlerowski chciała zniszczyć kościół. Diecezja łódzka jest jedną z najbardziej doświadczonych diecezji w Polsce. Tutaj z tej ziemi jest także święty Maksymilian Kolbe, który ofiarował swoje życie za innego współwięźnia w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Tam także była Stanisława Leszczyńska, która będąc więźniem tego obozu a jednocześnie położą pracowała w tamtejszym szpitalu i pomagała przy rodzeniu się dzieci. Bo to tam w obozie śmierci także rodziło się życie.

Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Rozważania dla pielgrzymów duchowych dzień I

Kult Eucharystii 

Eucharystia jest w centrum życia każdego wierzącego. W niej obecny jest Jezus Chrystus. Poprzez nią Chrystus daje siłę człowiekowi do przemiany swojego życia i dawania świadectwa wierze. Uczestnictwo we Mszy świętej jest dotknięciem tajemnicy Boga i indywidualnym przeżyciem Jego obecności. W liturgii Kościoła są święta, które dają publiczny wyraz tej Tajemnicy. W Uroczystość Bożego Ciała organizowane są publiczne procesje manifestujące wiarę w Chrystusa Eucharystycznego. Taki cel mają także kongresy eucharystyczne, które są zgromadzeniem katolików, aby umocnić i zdynamizować więź z Chrystusem i pogłębiać tajemnicę Eucharystii. Pierwszy Kongres Eucharystycznyodbył się w 1881 w Lille.

Potrzebę rozwoju kultu Eucharystycznego widział biskup Wincenty Tymieniecki, który w swoich listach pasterskich i kazaniach zachęcał do systematycznego uczestnictwa w mszy św. i przyjmowania komunii św. Gorąco propagował Dziecięcą Krucjatę Eucharystyczną prowadzoną przez Siostry Urszulanki SKJ i zorganizował w Diecezji Łódzkiejogólnodiecezjalny Kongres Eucharystyczny w 1928 r. Uczestniczyli w nim biskupi z całego kraju z Prymasem kard. A. Hlondem i nuncjuszem apostolskim Francesco Marmaggim. W czasie tego Kongresu odbyły się odczyty o Tajemnicy Eucharystii, nabożeństwa, procesja ulicami miasta i msza św. polowa na placu Hallera. Uczestniczyło w niej ponad 200 tyś. wiernych. Kongres ten miał umocnić wiarę młodego kościoła łódzkiego. W następnych latach zorganizowano kongres eucharystyczne w Łasku i Piotrkowie Trybunalskim.

Najważniejszym wydarzeniem w dziejach kościoła łódzkiego była pielgrzymka papieża Jana Pawła II do Łodzi. Odbyła się ona w ramach II Kongresu Eucharystycznego, który odprawiany był w różnych miastach w Polsce. Łódzka stacja dotyczyła Eucharystii. Papież 13 czerwca 1987 roku odprawił Mszę świętą na lotnisku. Wówczas rozpoczął swoje przemówienie od słów „W imię Eucharystii, która jest źródłem życia, pozdrawiam ten Kościół, miasto, diecezję”.Podczas niej udzielił I Komunii Świętej ponad 1500 dzieciom, spotkał się z przedstawicielami nauki i kultury w katedrze i włókniarkami w zakładach „Uniontex”. Tego dnia powołano Fundusz Ochrony Macierzyństwa im. Stanisławy Leszczyńskiej, a papież złożył podpis pod jego dokumentem założycielskim. Fundusz ten zajmuje się wsparciem dla rodzin i kobiet, które są w stanie błogosławionym lub właśnie urodziły dziecko, ale ich sytuacja materialna jest trudna. Później zaczęły działać Dom Samotnej Matki, szkoły rodzenia itd.

W pierwszą rocznicę pobytu Ojca Świętego zorganizowany został Diecezjalny Kongres Eucharystyczny, a później ustanowione Święto Eucharystii, obchodzone w drugą niedzielę czerwca, Jego celem jest ożywienie wiary i kultu Eucharystii. Uroczystości łódzkiego Święta Eucharystii rozpoczynały się zwykle przed południem w sanktuarium Matki Boskiej Zwycięskiej przy ul. Łąkowej. Wierni szli ulicami miasta do Piotrkowskiej, a stamtąd na plac katedralny, gdzie odprawiana była msza święta. W ostatnim czasie zmieniono formę tego Święta i obchodzone jest w każdej parafii nabożeństwo eucharystyczne.

Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Drodzy Pielgrzymi,
informujemy, że w łódzkiej pieszej pielgrzymce wyczerpały się już miejsca dla osób niezaszczepionych. Zachęcamy do udziału w pielgrzymce duchowej.

Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Jak co roku na Jasną Górę wyruszy grupa rowerowa
Pieszej Pielgrzymki Łódzkiej.
Grupa wyjedzie23 sierpnia spod Katedry Łódzkiej po Mszy Świętej o godzinie 8:00.
By 24 sierpnia  razem z pielgrzymami pieszymi łódzkiej pielgrzymki dotrzeć na Jasną Górę.
W sprawie uczestnictwa w grupie rowerowej prosimy o
kontakt z Panem Krzysztofem pod nr tel. 604-661-569
Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Zapraszamy na spotkanie służby medycznej w piątek 20 sierpnia  o godzinie 18:00 w miejscu zapisów pielgrzymkowych.

Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Próby przed śpiewaniem podczas Mszy św. na Jasnej Górze odbędą się 18 i 19 sierpnia, o godz. 18.00, w salce przy parafii Najświętszego Imienia Maryi, Łódźul. Sopocka 23/29.
Zapraszam serdecznie.
Zabierajcie osoby pragnące razem pośpiewać
Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Drodzy Pielgrzymi. Dziś 10 sierpnia rozpoczeły się zapisy online na pielgrzymkę dla osób zaszczepionych. Pod podanym niżej linkiem można dokonać zapisu.

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScoNf2JpSixQtRRIasOxp5iW0N3u6REbT_EkGnG5kypSNMBVQ/viewform?usp=pp_url

Zapisy online zakończą się 18 sierpnia. Pakiety pielgrzyma będzie można odebrać 20 sierpnia w kościele  Matki Boskiej Zwycięskiej przy ul. Łąkowej 27 w dolnym kościele w godz. 10-12; 17-20 oraz 21 sierpnia po Mszy Świętej na rozpoczęcie pielgrzymki.

Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe

Drodzy Pielgrzymi! Dokładnie za 20 dni wyruszamy w wspólna drogę!W pielgrzymce może wziąć udział 300 osób niezaszczepionych oraz bez limitu osoby zaszczepione pełnym cyklem szczepień przeciwko COVID-19.

 Informujemy, że pielgrzymi mogą przyjąć szczepionkę jednodawkową – Johnson&Johnson w niedzielę 1 sierpnia w godz. od 10.00 do 18.00 w Centrum Służby Rodzinie (ul. Broniewskiego 1a).    Szczepienia jednodawkowe są dla osóbpełnoletnich.

Opublikowano Bez kategorii | Komentowanie nie jest możliwe